Nie mam więzi ze swoim ojcem żywym i bardzo mi jest z tego powodu źle. Jestem lvl32, ojciec lvl54. Pracuję w IT, od ciężkich studiów, które sam sobie finansowałem, po kolejne doświadczenia, pracę na najniższych, upokarzających stanowiskach juniorskich, kolejne dokształcanie się, podyplomówki, dzielenie biedapokoju z kolegą, a mieszkania z 5 kelnerami, kasjerami i magazynierami (tego typu towarzystwo). Dopiero od zeszłego roku pełnowartościowe stanowisko seniorskie i godziwe zarobki oraz możliwość dyktowania swoich warunków na rynku pracy. Jestem z siebie szalenie dumny, ale dla ojca - prostego produkcyjniaka - to nic nie znaczy. Zamiast cieszyć się i być dumnym z syna, który wyszedł z bieda-patoli 30-tysięcznego miasta, ciągle jakieś dąsy i pretensje o niewiadomo co. A to, że mi za nic płacą, bo kto to widział, żeby zarabiać 30k netto miesięcznie za klikanie w kąkuter, a to że skoro tyle zarabiam, to czemu nie mam jeszcze mieszkania (bo zacząłem od niecałych 12 miesięcy i jeszcze nie mam wkładu własnego i wystarczającej zdolności - a przecież nie celuję w klitkę dla robaków tylko te minimum 80 m2), a to że nie ma dziewczyny (za to moja siostra lvl 25 ma już dwójkę gówniaków z dwoma różnymi facetami, z czego jeden ją zostawił i uciekł chyba do Niemiec, a drugi to pijak - kisnę z tego strasznie). No taką mam toksyczną rodzinę, bo matka nielepsza - ale od niej mniej wymagam, wiadomo baba z prowincji niewielkie ma horyzonty. Przecież każdy normalny ojciec a w ogóle to cała rodzina powinna piać z zachwytu nad takim synem i kłaniać się z naprawdę z nisko pochylonym czołem, bo to realny awans społeczny, a tu niestety kompletny brak szacunku. Martwi mnie to, może Warszawa mnie zmieniła i już kompletnie nie rozumiem prowincjuszy, dla których świat się zatrzymał 40 lat temu jak nie lepiej. Tak się chciałem wyżalić i zaznaczyć swoją nutkę zazdrości wobec ludzi, którzy mają fajnych oraz doceniających rodziców.#vejt #rodzina #patologiazewsi #gorzkiezale #wygryw #przegryw #ojciec