Najbardziej w mentalności ludzi nie znoszę tego wiecznego zaglądania innym do portfela i rozliczania ich z tego, jak żyją.Rodzina z różnych stron ciągle mi wypomina, że nie mam jeszcze własnego mieszkania, choć mogę sobie kupić coś małego zamiast wynajmować, bo krewni w moim wieku już je mają. Oczywiście pomijają „drobny szczegół”, że znaczna ich część już dostała mieszkania na start albo nadal mieszka z rodzicami, ale od zawsze było tak, że „ty masz sobie radzić sam”.Najlepsze jest to, że większość miała dużo korzystniejsze możliwości, wyrozumiałość i pomoc, ale i tak zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie ci tłumaczył, jak powinieneś żyć.W teorii mam specjalnie odłożone oszczędności na coś małego, choć moja sytuacja jest taka, że branża, w której pracuję, jest ostatnimi czasy bardzo niestabilna i myślę o emigracji jako plan awaryjnu (choć nie tylko z tego powodu). Z drugiej strony muszę mieć jakąś bazę w Polsce, bo na powrót do domu rodzinnego nie mam co liczyć.To, co jeszcze mnie trapi, to fakt, że każdy pomysł, który chcę zrealizować w ramach hobby (nowy samochód, motocykl, kurs), zawsze był natychmiastowo torpedowany słowami „na co ci to, nie masz na co wydawać pieniędzy?” albo „masz teraz na głowie mieszkanie i na tym się skup”. Czułem przez to ogromny konflikt wewnętrzny i traciłem ochotę na realizację innych planów.Faktem jest, że z przyzwyczajenia do miejsca zbyt długo odkładałem kwestię dachu nad głową i niepotrzebnie płaciłem landlordom, ale nie mogę zrozumieć tak czy inaczej dlaczego każdy mnie krytykuje i ocenia moje decyzje życiowe, choć ja nigdy nikomu nie próbowałem kontrolować życia. Macie podobne doświadczenia?#polska #rodzina #mieszkanie #nieruchomosci #pieniadze #zycie #polska #mentalnosc #psychologia #zalesie #doroslosc #depresja

