Nigdy nie miałem najlepszych relacji z rodziną, m.in. z matką. Od wielu lat marzy mi się już wyprowadzka i życie na tzw własny rachunek, niestety jestem na końcu pisania matury, muszę jeszcze chwilę poczekać, nim będę mógł się wynieść.Jeśli chodzi i pracę ogólną (niekoniecznie zarobkową), nie uważam się za osobę leniwą, natomiast lubię być doceniany, czyli chociaż usłyszeć zwykłe "dziękuję".Nie wiem jak wy, ja uważam, że dziękowanie za rzeczy, które teoretycznie są obowiązkami, jest całkowicie normalne i wręcz konieczne – bez względu na to czy mówimy o relacji w związku czy wśród najbliższej rodziny, za drobne rzeczy, jak umycie naczyń, posprzątanie, ogarnięcie prania, po prostu warto podziękować, warto to doceniać. Z tego co zauważam, nie każdy ma takie podejście.Ja przykładowo nawet jak w domu robiłem więcej, bardziej starałem się ogarnąć jakieś rzeczy przed przyjazdem matki z pracy, żeby mogła zrobić mniej albo odpocząć. Mimo to zawsze było narzekanie, że tak mało robię, że sama wszystko musi robić. W pewnym momencie zacząłem robić w domu mniej przez jakiś czas, narzekała dokładnie tak samo. Więc stwierdziłem, że trzeba mieć wywalone i się nie przejmować, jeśli ktoś nie potrafi docenić pomocy, ciągle mu mało i wiecznie coś nie pasuje.Więc w sumie puenta końcowa jest taka, że jeśli masz wymagania to umiej też doceniać ludzi gdy próbują te wymagania spełnić, nie narzekaj bo w pewnym momencie taka osoba odwróci się od ciebie i nie będziesz miał w ogóle pomocy ;)#rozkminy #przemyslenia #praca #pracbaza #rodzina #rodzice #rodzicielstwo #zalesie