Czy dobrze zrobiłam, rozstając się z nim? Facet-niewiadoma (ja 30 lat, on 35)#zwiazki #relacje #tinderSpotykałam się z byłym przez 6 miesięcy. Na początku wydawało się, że jesteśmy bratnimi duszami. Mieliśmy o czym rozmawiać, często poruszaliśmy głębsze tematy, interesował się moimi przemyśleniami. Pamiętał szczegóły, które mu opowiadałam. Mówił, że jestem inteligentna, że dobrze mu się ze mną rozmawia i że jesteśmy do siebie podobni intelektualnie, że nigdy nie spotkał nikogo takiego z kim tak dobrze mu się rozmawia - a ma problem z dogadywaniem się z ludźmi. Okazywał mi czułość, często na mnie patrzył, cieszył się jak mnie widział.Poznał mojego brata, zapraszał mnie na spacer z mamą i znajomym, mówił o kolegom jako o swojej dziewczynie. Zdarzało się, że wspominał o możliwości wzięcia urlopu, żeby spędzić ze mną więcej czasu. Dlatego miałam podstawy sądzić, że ta znajomość zmierza w kierunku związku.Z czasem zaczęły jednak pojawiać się zachowania, które budziły moje wątpliwości.to ja nalegałam na nazwanie tej relacji związkiem. Gdy pytałam go o nazwanie, on nie odpowiadał wprost tylko np. "a w czym innym niby jesteśmy"?Były dość często wspominał swoje byłe partnerki. Podziwiał je, np. że jedna była bardzo dobra w grze komputerowej i pokonywała jego kolegów, inna była atrakcyjna fizycznie, a jeszcze inna miała dużą wiedzę i była świetną rozmówczynią. Kiedy zwróciłam mu uwagę, że niekomfortowo się z tym czuję, ograniczył te opowieści, ale nie zniknęły one całkowicie.Mieliśmy również pewne niejasności dotyczące mediów społecznościowych. Nie byliśmy znajomymi na Facebooku, a on sam nie zaproponował, żebyśmy się dodali. Kiedy zapytałam, czy możemy to zrobić, odpowiedział: „Jeśli chcesz, możemy przejść do tego następnym razem”, zamiast po prostu wysłać mi zaproszenie. Zastanawiałam się, dlaczego nie chce mnie dodać, skoro spotykamy się już od kilku miesięcy. Oboje nadal mieliśmy konta na Tinderze, mimo że zależało mi na wyłączności, chociaż on powiedział że odinstalowanie apki (co uczynił) wystarczy.Największe wątpliwości budził jednak jego stosunek do samego związku.Kiedy rozmawialiśmy o przyszłości, potrafił mówić, że związki się kończą, że nigdy nie wiadomo, czy relacja przetrwa. czasami sam bez kontekstu mówił "tak bywa, że związki się kończą" z pełnym spokojem. Na moje pytania dotyczące tego, czego właściwie chce, nie dostawałam jednoznacznych odpowiedzi. Powiedział mi również, że powinnam zastanowić się, jakiego partnera szukam, bo chyba sama nie wiem. Czasem mówił "wyobraź sobie że spotykasz się z Jaśkiem czy innym Karolem..." żeby zobrazować mi rynek matrymonialny. Dla mnie dziwne.Szczególnie zapamiętałam jego słowa, kiedy powiedziałam, że chciałabym być kochana. Odpowiedział: „Ja się nie zakochuję, bo to jest niebezpieczne i źle się kończy”.Najpierw mówił że badobye nie muszą sie starać zdobywać kobiety, bo te same do nich przychodzą. Niedługo później rozbawiony sam określił się badboyem.Niepokoił mnie również sposób, w jaki wyglądało nasze wspólne spędzanie czasu. Najczęściej proponował spotkania u siebie. Nie wykazywał dużej inicjatywy w organizowaniu aktywności poza domem. Czasami miałam wrażenie, że to ja muszę go motywować do wspólnych zajęć. Wielu rzeczy nie lubił, np wyjazdów za miasto, jazdy samochodem czy ogólnie komunikacja miejską, bywał znudzony i jedynie ciągle chciałby uprawiać pewną aktywność fizyczną dla dorosłych. Był introwertykiem z ciężką rodzinną przeszłością.Na moje pytanie o plany wspólne dotyczące zamieszkania powiedział że "mieszkał kiedyś z dziewczyną i mu sie nie podobało. widzi też że teraz się kłócimy". I tyle. Dodam że mieszka z mamą która gotowała dla niego, myślę że było mu wygodnie.Jedną z najbardziej bolesnych sytuacji była rozmowa o seksie. Powiedział mi poważnym tonem, że chciałby mieć dobry seks. Zrobiło mi się przykro, szczególnie że sama starałam się w tej sferze i zależało mi na tym, żeby było nam dobrze. Odebrałam tę wypowiedź tak, jakby moje starania były oceniane, a jego oczekiwania seksualne były ważniejsze od tego, co ja czuję. Wtedy zaczęłam się zastanawiać, czy tak naprawdę nie chodzi mu przede wszystkim o posiadanie dziewczyny, z którą może uprawiać seks.Nie twierdzę, że nie było między nami żadnej bliskości czy sympatii. Wręcz przeciwnie – potrafił być czuły, interesował się mną, pamiętał różne rzeczy i lubił nasze rozmowy. Właśnie dlatego tak trudno było mi zrozumieć jego zachowanie. Miałam wrażenie, że z jednej strony zachowuje się jak mój chłopak, a z drugiej unika odpowiedzialności i deklaracji związanych z byciem w związku.Teraz myślę, że brak chęci dodania mnie na fb (odbił piłkę gdy go o to poprosiłam) było związane z tym, że jego publiczne zdj było polubione przez wiele kobiet. Może nie chciał mnie abym zobaczyła jego inne foto, może nie chciał by ktos inny widział że jesteśmy w związku. Miał cechy kobieciarza, jednocześnie był praktycznie cały czas dla mnie dostępny pod telefonem. W końcu zdecydowałam się zakończyć tę znajomość. Napisałam mu, że widzę zbyt duże różnice w naszych planach na przyszłość i podejściu do życia. Poprosiłam, żeby mnie nie zatrzymywał i pozwolił mi spełnić marzenie o założeniu rodziny.zastanawiam się, już po zerwaniu, jakie były jego moje intencje wobec mnie...to najbardziej sprzeczna osoba jaką spotkałam w życiu