Jakieś rady, jak sobie radzić z wyczerpaniem psychicznym?Moja praca sama w sobie nie jest stresująca, ani bardzo luźna, ot mam swoje rzeczy do roboty, które robię i wszystko się jakoś kręci. Tylko od jakiegoś czasu nakłada się na siebie wiele rzeczy, które męczą mnie psychicznie i nie daje sobie z tym rady. Nie mogę spać, nie potrafię się skupić, zaczynam mieć problemy z pamięcią, a przez to wszystko czasem łapię się na tym, że zapominam słów i muszę mówić naokoło, bardzo łatwo wyprowadzić mnie z równowagi i moja cierpliwość prawie nie istnieje. Nie wiem, co się ze mną dzieje i jak to w ogóle naprawić czy chociażby poprawić. To tak po kolei:1. Projekt — zacząłem nowy projekt 2 miesiące temu. To jest taka wielka kupa gówna, że szkoda gadać. Dokumentacja nieaktualizowana od kilku lat, poddańcze zachowanie kierownictwa w stosunku do klienta (nie możemy się na nic nie zgodzić, ani sprzeczać, bo oni mają rację, zawsze), zero jakiegokolwiek wdrożenia do projektu, a mimo to wymaganie gruszek na wierzbie, kod bardzo złej jakości i odrzucanie konstruktywnych komentarzy jak go poprawić z argumentami "ja tak lubię", takie tam. Znalazłem coś innego, ale nie chcą mi skrócić wypowiedzenia, więc muszę w tym szambie spędzić jeszcze 3 miesiące.2. stanowisko — nie lubię tego co robię (testy automatyczne). Siedzę w tym ponad 7 lat. Pierwsze kilka lat myślałem, że to lubię, mimo że trafiłem w to przypadkiem. Po jakimś czasie dotarło do mnie, że tego nienawidzę, ale ciągnąłem to, bo mimo prób, nie udało mi się przeskoczyć na stanowisko deva, byłem odrzucany za "brak doświadczenia" po rozmowach z HRkami, natomiast kolejne prace w automatyzacji łapałem bez problemu, więc to raczej nie wina moich umiejętności (bo nikt ich nie chciał nawet zweryfikować). Później się poddałem i nawet nie próbowałem przeskakiwać, tylko siedzę w tym syfie. 3. Obowiązki — od dość dawna nie dotykam już kodu, mimo że to w tej pracy lubię najbardziej. Sprawdzenia, poprawki, analizy, utrzymanie środowisk, trafia mi się wszystko, tylko niepisanie nowych rzeczy. Dotychczas było to dlatego, że najlepiej znałem całe środowisko i robiłem to po prostu najlepiej, teraz te 2 miesiące nie robię nic, bo raz, że po braku wdrożenia to źle napisanego i opasłego wewnętrznego frameworka zwyczajnie nie mam kiedy się w to zagrzebać i rozgryźć samemu.4. Przyszłość jako taka — przy podejmowaniu każdej decyzji po prostu siedzi mi z tyłu głowy przyszłość, której się po prostu boję. Nie wiem, jak będzie wyglądał świat, nie wiem czy moje dzieci wyrosną na dobrych ludzi, czy będą bezpieczne, jak mi się będzie żyło, to wszystko siedzi mi ciągle z tyłu głowy i nie daje spokoju.5. AI - ja wiem, że obecne rozwiązania to nie jest nic, co może zastąpić kogokolwiek w poważnej pracy i obecnych narzędzi się nie boję. Boje się przyszłości i tego, do czego te narzędzia mogą kiedyś dorosnąć. Rozwija się to wszystko w tempie wykładniczym i nikt nie jest w stanie powiedzieć, co będzie za 1,2 5 czy 10 lat. Gdyby pokazać ludziom 3 lata temu to, co mamy teraz, wyśmialiby nas, że to niemożliwe. A co będzie za 3 lata? Boję się o swoją pracę, bo jestem świadomy, że nie jestem żadną gwiazdą, a przeciętnym średniakiem i tacy jak ja w przypadku ewentualnego zastępowania będą pierwsi do odstrzału. I co będę wtedy robił? Pójdę chyba na kasę do Lidla (o ile mnie przyjmą), bo nic poza obecnym zawodem nie potrafię.6. samotność — mam kochaną żonę i super dzieci, ale nikogo poza nimi. Brakuje mi innych ludzi, do których mógłbym się odezwać czy gdzieś wyjść. Do tego większość dnia siedzę sam, bo pracuję zdalnie, a w tym czasie żona jest w pracy, a dzieci w przedszkolu.#praca #pracbaza #pracait #psychologia #pomoc #psychiatria #depresja (?) #zalesie