Jestem rozczarowana dorosłością, wyborem ścieżki zawodowej, rzeczywistością i w ogóle. W skrócie lvl 29, magister farmacji, podyplomówka z zarządzania, 4 lata praktyki zawodowej w dużych aptekach, w tym rok jako kierowniczka. I co? Ano 7000 netto. Tak, dobrze czytacie, nie pomyliliście się. Po niewiele więcej mogę iść do korpo z całym tym żałosnym wyścigiem szczurów. W aptece w centrum Warszawy niby spokojniej, dobieram sobie najlżejsze zmiany, ale i tak tafia się praca w weekendy i nocki to normy. Uczyłam się jak głupia, pracowałam ciężko, żeby przed samą trzydziestką mieć na luzie przynajmniej te dwie średnie krajowe, a tu nie ma mowy. I żeby nie było, prestiżu też specjalnie nie ma. Niektóre starsze panie czy panowie zwrócą się jeszcze z szacunkiem "pani magister" a cała reszta traktuję cię jak zwykłą sklepową. Podaj, sprawdź cenę, wytłumacz i jeszcze się uśmiechaj do kogoś, kto 10 minut rozważa kupienie suplementu za 15 zł. Żałosne to wszystko. A współpracownicy, zwłaszcza dziewczyny? Dramat. Technicy farmacji bez realnej wiedzy traktują mnie jak równą sobie, chociaż nigdy by takich studiów nie skończyły. Przybija mnie jakoś to wszystko. Jedynie rodzina jest ze mnie dumna, ale za dumę mieszkania, auta czy wakacji sobie nie kupisz. Jestem rozrzalona a nawet wściekła na kraj, na otoczenie, na wszystko wokół mnie. Ciężka praca, nauka i nic z tego nie ma.#gorzkiezale #zalesie #vejt