Żyję w cieniu młodszego siebie. Mam 23 lata, właśnie kończę studia na polibudzie, pracuję na pół etatu na słuchawce i jestem zniszczony życiem. Nie mam w sobie sił do życia i jakiejś większej nadziei na lepszą przyszłość. Skończyłem studia z wielkim wysiłkiem, psycha w tym czasie padła mi wiele razy, w międzyczasie zapuściłem się jak świnia i fizycznie też leżę. Kierunek który kończę nie pomógł mi znaleźć pracy w zawodzie więc bujam się po gównianych robotach za minimalną.W skrócie to żyje jak gówno, czuje się jak gówno i moja przyszłość to gówno. Pamiętam jak miałem 18 lat i kiedy byłem w klasie maturalnej uderzyła pandemia. Ten czas spędzony w domu był najlepszym momentem mojego życia, samodzielnie uczyłem się do matury, czułem że codziennie się rozwijam, trzymałem dietę, ćwiczyłem z ciężarami w piwnicy u starych i zgłębiałem filozofię stoicką. Czułem się jak młody bóg, miałem luz, miałem siły i byłem przekonany że z moim mindsetem na pewno poradzę sobie w życiu. Pamiętam jak po maturze poszedłem do pracy przy wykończeniach, mimo że wiedziałem że to praca poniżej moich możliwości to byłem z siebie dumny, wszystkiego szybko się uczyłem i potrafiłem odnaleźć się wśród ludzi no i zarabiałem własne pieniądze, całe 15zł na godzinę. Moment kiedy pojechałem zdawać ważny certyfikat z angielskiego i stałem w dobrym hotelu w garniaku z niedomytą zieloną farbą między palcami wśród dzieciaków z prywatnych szkół z butami droższymi niż wszystko co wtedy posiadałem napawał mnie wtedy poczuciem dumy. Ja prosty chłopak ze wsi jestem tam gdzie oni i radzę sobie lepiej mimo trudności, myślałem. Czułem w sobie siłę i potencjał. Dobrze że nie wiedziałem wtedy że skończy się to tak że ja mimo wysiłku i edukacji będę dymał za minimalną a oni dzięki bogatym starym i ich znajomościom mimo wszystko będą żyli dużo lepiej.#studia #studbaza #praca #pracbaza #przegryw #depresja #bieda #rozwojosobisty