Moja największa pasja od dzieciństwa to były gry. Pamiętam pierwsze chwile z kompem, to było jak magia. Zawsze traktowałem to jako zdystansowanie od rzeczywistości, taki reset, który bardzo mi pomagał w codziennych obowiązkach. Nawet jeździłem swego czasu na zawody w Warcrafta 3. Oczywiście były MMO jak Metin i WoW, w Wowa byłem bardzo dobry w arenki. W LoLu miałem zawsze wysoką rangę. Dla mnie gierki to był i jest sposób żeby nie wypalić się od pracy.Hobby specyficzne to poznałem bardzo wielu dziwacznych ludzi, w tym starych byków na #neet co nie wychodzą z domu. Z drugiej strony bywając na socialach czyta się różne historie, w tym #przegryw na wykop i muszę wam powiedzieć, że nie ma większej krzywdy ze strony rodziców niż traktowanie takich emocjonalnych wysrywów o fobiach społecznych i depresjach jako jakąś świętość i powód do pozwolenia dziecku siedzieć w pokoju i nic nie robić z życiem. Częsty wątek jak się przegrywowi zaczynają studia to wysrywy, że wychodzi z domu na te studia tylko dlatego, bo starzy powiedzieli albo studia albo praca, nie ma neet. Później skończy taki przegrywek studia, jak np. ostatnio był na wykopie taki Cocoa coś tam ponarzeka w międzyczasie o overach i że nie napisze pracy magisterskiej/inżynierskiej, aż w końcu otrzeźwieje bojąc się rozwalenia sobie całkiem życia, dopisze tą pracę, postartuje do rozmów o pracę, wróci ponarzekać na brak odpowiedzi (tym razem oczywiście bez tagu), a zaraz jednak będzie praca i już wróci na tag pisać o głowie pękającej od Pythona i natłoku obowiązków. Tyle właśnie warte są te narzekania na depresje i smutne życie, co jakiś bunt nastoletni opisywany w książkach od przyrody dla dzieci, minie to szybko i nie ma co się podniecać.Najczęstsza refleksja takich typów co to właśnie mieli być neetami: "Z drugiej strony to chyba już wolałbym siedzieć w tej pracy niż w domu. Tutaj i tak tylko gapie się w ścianę i ruminuje, a tam chociaż mam jakieś obowiązki i komuś się do czegoś przydaje", Po czasie sami wyznają rację, a w przeszłości jedyne co ich uchroniło przed losem nieporadnych bezdomnych, albo fizycznych pracowników zamiatających ulice to właśnie rodzice, co nie nabrali się na ich #depresja #nerwica #fobiaspoleczna i narzekanie. Niby kryzys rynku pracy, zalew CV na stanowiska biurowe, a jednak #przegryw co ma analityczny umysł, osiągał sukcesy w grach komputerowych sobie poradzi i skończy lepiej niż normik co pójdzie robić na zakład. Pełno historii się takich widzi, też mam kumpli co gram z nimi na emulatorach online, gadamy na serwerach discord i widzę jak dobrze kończą, wbrew swoim pesymistycznym wizjom. Byle tylko nie miał taki ktoś nadopiekuńczych rodziców i będzie dobrze! Gracze to potęga intelektualna, piszę to zupełnie bez żartów. Nawet niektórzy CEO pożądają pracowników co mieli wysokie rangi w grach PvP, serio!