Witajcie, piszę bo mam problem z mamą. Nie odzywam się do niej już 5 lat. Ciąży mi to wciąż na sercu, że ją zostawiłam z ojcem alkoholikiem, hazardzistą. Zero, nic. Nawet życzenia na dzień mamy czy święta. Odcięłam się całkowicie.. Mama nigdy mnie nie uderzyła, nigdy nie wzięła alkoholu do ust. Starała się żeby nasze życie wyglądało "normalnie" czyli abyśmy mieli co jeść ( ja z rodzeństwem),wyprane ciuchy, aby w butach nie było dziur. Gdy już byłam pełnoletnią przeprowadziłam rozmowę poważna z mamą. Poprostu się spytałam dlaczego wybrała ojca, dlaczego się na to godzi. Ona mi powiedziała tak : nie wypada brać rozwodu, co ludzie pomyślą, gdyby mogła to by cofnęła czas to wzięła by innego ale nas by nie było i ona się pogodziła, że ma takie życie. Nikt jej nigdy nie szanował - dziadkowie wyrzucili mamę z domu gdy była młoda i mieszkała większość czasu u siostry. Nigdy nie zostawi naszego ojca mimo że ją wiele razy bił i wyzywał. Więc jej mówię, że możesz do siostry pojechać i tam zamieszkać( ma taką możliwość) ale ona nie chce. Robi z siebie męczennice. Wyprowadziłam się, jeszcze przez rok miałam z nią kontakt telefoniczny. Nasza rozmowa wyglądała tak, że się pytała co tam jak tam i jak ja się pytalam jak sytuacja to za każdym razem płakała do słuchawki i mówiła że ma dość ojca. Prosiłam i błagałam żeby wyjechała do siostry i zostawiła tego śmiecia. Mój brat też próbował. W końcu zablokowałam numer, mam spokój święty ale czy na pewno ? Po 5 latach mam wyrzuty sumienia: wiem że mama nie miała łatwego życia a ja jeszcze ją odrzuciłam. Mój brat tylko zdaje mi relacje : wciąż pyta się o mnie , czemu ją porzuciłam i że wciąż się kłóci z ojcem przez kogo dzieci wyjechały z domu. Nie ma na nią mocy.. #rodzina #zalesie