Mąż z roku na rok traktuje mnie coraz gorzej. Olewa mieszkanie, nie chce mu się nawet cokolików ułożyć, zasylikonowac framug okna. Zaczęły się powoli bluzgi w moją stronę, ściska mi ręce ze złości, aż do siniaków. Całe dnie spędza w pracy, mówi, żebym się pogodziła z tym co mam. Ale jednocześnie nie chce rozwodu, bo mnie kocha. Czasem gdy płaczę i proszę go, żeby przynajmniej mi coś na pocieszenie powiedział, to mówi, że nie wie, co ma powiedzieć. Każda możliwa chwile spędza w pracy, ale mieszkanie jest zaniedbane, jeśli chodzi o wykończenie. Dla mnie rozpad tego małżeństwa jest tragedia, bo nie mam swojej rodziny. Byłam bardzo przywiązana do męża i boję się, że sobie nie poradzę emocjonalnie, z rozpadem jedynej rodziny jaką mam. Wiem, że muszę odejść, ale zaczynanie od zera, sama łamie mi serce. On chyba wie, że nie musi się starać, żebym nie odeszła. Nie rozumiem tylko jak można tak traktować bliską osobę. Mam kompletnie złamane serce. Unikam ludzi, żeby nie pytali co u mnie i żeby nie musieć kłamać. Rozpad rodziny odbiera mi sens życia. #zwiazki #rodzina