Moja skromna opinia na temat wychodzenia z #przegryw #przegrywpo30tce lub coś okołotematycznie. Jeśli nie masz znajomych z liceum, ze studiów, z pracy, dziewczyny = jest bardzo ciężko poznawać nowych ludzi. Chodzenie na różne grupki dla pasjonatów=ludzie ze znajomymi(więc nie szukają znajomych), napaleńcy na laski. Zostaje bardzo małe pole manewru. Ogólnie podobnie jak na tinderze, te które nie znalazły sobie wcześniej faceta= nieatrakcyjne, z dziećmi, z problemami psychicznymi. Myślę że w obu przypadkach zostaje z 5% ludzi OK. Czy to jest warte wkładanego wysiłku? Nie wiem sam... Zawsze czułem się jak piąte koło u wozu na takich grupkach, to samo z dziewczynami(nawet w związkach). Trzeba po prostu walić głową w mur aż się go przebije i tak szczerze, to przez wiele lat nie poznałem nikogo wartościowego lub kontakt się urywał pod pretekstem obowiązków(rodzina, praca). Można albo obniżyć oczekiwania i spotykać się dla spotykania czy to z dziewczyną czy ze znajomymi albo siedzieć samemu. Mnie zawsze irytuje ilość wkładanego wysiłku, która jest nieproporcjonalna do efektów. Warto jeszcze dodać że czasy się zmieniły. Teraz zagadanie na ulicy jest creepy i liczy się głównie wygląd. Najbardziej dojmujące jest to, że większość z poznanych przeze mnie ludzi absolutnie nie ma nic do zaoferowania, czas spędzony z nimi=czas stracony ale jednak człowiek potrzebuje kontaktu z drugim człowiekiem. Rozwaliło mnie ostatnio spotkanie z laską z #tinder Wymagania z kosmosu, laska na stażu w pracy, po gównostudiach, z wyglądu 6/10 max, wiadomo #p0lka face i rozczarowanie, bo jej nie zabawiam. Trudne to czasy na relacje i szczerze mówiąc chyba nie da się wyjść z przegrywu, jeśli nie macie znajomych.

Pokaż spoiler