yobraź sobie, że znasz ją od zawsze.Nie z pracy, nie z przypadkowego spotkania, nie z polecenia znajomych.Od zawsze.Mieliśmy po cztery lata, kiedy któregoś listopadowego popołudnia zostaliśmy sami w przedszkolu. Dzieci już dawno odebrali rodzice, panie posprzątały zabawki, w szatni pogasły światła. Było już ciemno, a my siedzieliśmy na dywanie, układając klocki w coś, co miało przypominać dom. Pamiętam jej głos, spokojny, pewny - mówiła, że ten domek powinien mieć duże okna, bo nie lubi, jak jest ciemno.Nie płakała, że rodzice się spóźniają. Nie bała się. I ja też nie. Bo byliśmy…