Moja żona jest ostatnio kierownikiem domu. To nieznośne. Wydaje mi zadania i potem rozlicza z ich wykonania oraz krytykuje. W zasadzie 99% rzeczy jest do poprawki, lub nie tak. Serio czuje się jakbym był w pracy. Wczoraj pojechała do rodziców z córką i zostawiła mi SMS, że mam zrobić porządek w garażu. Przyjechała, ja nie skończyłem, to była krytyka, że czemu tak wolno i w ogóle, że źle robię. Pokłóciliśmy się. Ogólnie jest bardzo wymagająca wobec siebie i innych. Ma dużo zajęć w ciągu dnia ale często jej wrzucam, że nic nie robi, tylko wydaje polecenia. Ja wracam z pracy, nie jestem typowym chłopem z babskich żartów, który się kładzie na kanapie i czeka na wieczór ale robię rzeczy po swojemu. W pracy mam ogromne tempo, więc w domu faktycznie robię rzeczy wolno. Ale w końcu jestem w domu, co nie? Ona jest z domu, gdzie ojciec pracoholik zapieprzał jak w kołowrotku. Spróbowałem tak ale nie dałem rady i po pół roku zwolniłem tempo. Taki jestem i tyle. Generalnie codziennie przygotowuję jej śniadanie rano, czyszczę kuwety, robota. Wstaję o 5:45 by do pracy wyjść około 8:00 (pracę muszę zacząć między 7:00 a 9:00 ). Te wszystkie rzeczy mógłbym zrobić wstając o 6:30 albo i dalej ale wtedy w pierdolniku a ja sobie lubię zacząć dzień na spokojnie. Potem idę do pracy, tam jest zawsze więcej tematów niż godzin i po powrocie do domu chciałbym odsapnąć chwilę i mogę robić rzeczy ale w swoim tempie a nie w narzuconym i w swój sposób a nie narzucony. Oczywiście ROZMAWIALIŚMY ale ona wprost mówi, że nie rozumie o co mi chodzi i czy ma się o wszystko prosić. Ostatnio mam coraz częściej w nosie i po prostu nie robię pewnych rzeczy, bo i tak nie czeka mnie za nie żadna pochwała a lepiej dostać opieprz za nierobienie aniżeli się narobić jak dzik i i tak dostać opieprz. #rozowepaski #logikarozowychpaskow #zwiazki