Zawsze byłem typem domownika, lubiłem sobie siedzieć na chacie, grać w gierki, przeglądać neta. Z domownikami mało gadałem. Nie czułem potrzeby, że kogoś potrzebuje obok mnie. Żyłem w swoim świecie jak w zamkniętej bańce, w swoim pokoju. Po pracy odpalałem kompa i siedziałem w pokoju do wieczora i szedłem spać bo rano znowu praca. Weekendami ciągle komputer, było mi z tym dobrze. Dzień w dzień praktycznie to samo od 6 lat. Ominąłem lata swojej młodości, imprez, integracji z ludźmi ze szkoły siedząc w domu.W nowy rok coś we mnie pękło, jakbym przejrzał na oczy i coś mnie olśniło, że jednak to nie jest to, czego chce, że ja nie jestem szczęśliwy sam ze sobą. Nie zauważałem tego wcześniej. Od 1 stycznie nie odpalałem kompa nawet na chwilę by coś sprawdzić i nie oglądam pornografii oraz nie biję kapucyna. Tak po prostu, „magicznie” mi się odechciało. Nie chce mi się również siedzieć samemu w pokoju i grać w gry tak jak wcześniej. Teraz wręcz przeciwnie - chce, aby ktoś ze mną posiedział, nie chce być sam. Dobre to, że u mnie w domu praktycznie zawsze ktoś jest, ale ogrom czasu jaki teraz mam „wolny” mnie przytłacza. Totalna odwrotność tego jaki byłem w starym roku. No i tu jest problem, jestem świadomy tego, że jestem nieszczęśliwy sam ze sobą. Nie potrafię się podnieść by cokolwiek zrobić, próbuje coś działać, gotować, zagadywać do domowników, ale nadal czuję pustkę i brak motywacji aby wyjść z domu. Jestem bardziej rozwalony psychicznie niż w starym roku. Będę próbować coś ćwiczyć w domu, żeby czymś się zająć. Chciałbym znaleźć drugą połówkę bo to daje większe możliwości, ale nie będąc sam ze sobą szczęśliwym to jest praktycznie nierealne, bo będę uzależniał szczęście od kogoś. Przeglądając tindera jeszcze bardziej się dobijam łaskami, które jeżdżą na wakacje i szukają tylko fwb i ona. Mam problem z podtrzymaniem tematu szczególnie u kobiet oraz mam niską samoocenę, ale po alko nie mam problemu podbić do laski (chyba jak każdy). W zeszłą sobotę dałem się namówić na imprezę, bo byłem podpity i bawiłem się świetnie, ale mimo to mam pewne opory, aby iść tam na trzeźwo. Jestem w kropce, chciałbym coś zmienić, ale nie wiem od czego zacząć. Podnieść swój poziom szczęścia z życia, aby wracając z pracy nie myśleć, że czeka mnie tylko ciągle to samo. Jakieś porady co zrobić, od czego zacząć albo co zmienić w sobie, bardziej otworzyć się na ludzi. Może wystarczy po prostu zmusić się do pewnych rzeczy i z czasem przyjdzie samo. Licze na konstruktywną krytykę lub jakieś porady.#tinder #zwiazki #zalesie trochę #depresja i trochę #przegryw