Muszę się wygadać, bo nie mam za bardzo u kogo.Związek na odległość prawie 5 lat.Przez pierwsze dwa lata podchodziłem do niego bardzo sceptycznie z dużym dystansem, nie wiązałem się emocjonalnie, bo nie wierzyłem, że takie relacje mogą przetrwać.Trzymał mnie jedynie świetny seks. Sama inicjowała randki i chęci spotkania jak wracała do mojego miasta. Im bardziej byłem obojętny tym bardziej pani za mną biegała.Po czasie coś się u mnie zmieniło, otworzyłem się, wspólne wakacje, rozmowy wideo, snuliśmy plany na przyszłość.Wówczas pojawiły się kłótnie w większości o jakieś mało znaczące pierdoły.Potrafiła sobie przypomnieć losowy temat i pisać w środku nocy z zarzutami, gdzie ja o nim dawno zapomniałem i myślałem, że już to przegadaliśmy.Dążyliśmy, aby wreszcie ze sobą zamieszkać, mocno na to naciskała.Z racji, że dobrze zarabiam kupiłem dom za gotówkę do generalnego remontu, jesteśmy obecnie na etapie wykończenia.Mówi, że ma depresję (była parę razy u psychoterapeuty) w związku z problemami rodzinnymi.Ostatni rok to wielka sinusoida jej różnych nastrojów. Oprócz miłych chwil doszła agresja jeśli się z czymś z nią nie zgadzałem, pretensje o cokolwiek.Spraw łóżkowych praktycznie brak.I meritum - od nowego roku nie inicjuje kontaktu jeśli ja nie zadzwonię.Bardzo cieszyła się na możliwość urządzania domu, ale teraz odpowiada, że 'ma to w dupie' i mam robić wszystko pod siebie.Prawie 1.5 tygodnia ciszy - ja się nie odzywam.Co robić jak i jeśli zadzwoni? To wina depresji?Czemu akurat teraz chciałby to kończyć szczególnie, że marzyła o dzieciach, a bliżej jej 40 niż 30. Nie ukrywam trochę jestem podłamany. Straciłem zapał, aby ten dom wykończyć ona miała to wszystko ogarnąć (w tym roku mieliśmy się wprowadzać).Wszystkie plany jak krew w piach.#zwiazki #milosc #logikarozowychpaskow #wykop30plus