Ehh mirki, czuje się jak śmieć... Moja psychika i tak w tym roku brodziła na dnie, gdy otrzymałem wypowiedzenie z #pracbaza po 4 latach na początku roku. Siedziałem parę miesięcy na bezrobociu, ale jednak się nie poddawałem i szukałem pracy dalej i znalazłem ją po jakimś czasie. Na początek umowa na okres próbny i wszystko szło dobrze, naprawdę mi się podobało i nie usłyszałem złego słowa o wykonywanej przeze mnie pracy. No i został miesiąc przed końcem mojej umowy, a tu cisza odnośnie jej przedłużenia. Gdy zacząłem dopytywać, dostawałem odpowiedź, że HR musi umówić się na spotkanie z moim przełożonym i porozmawiać na ten temat, ale za każdym razem gdy miało do tego dochodzić, to spotkanie zostało przekładane i tak kilka razy. Aż do ostatniego tygodnia, gdzie chyba już nie mogli mnie dłużej zbywać. Tydzień przed końcem umowy, dowiedziałem się od HR-a (szef nawet nie raczył dołączyć do spotkania, żeby spojrzeć mi w oczy), że nie przedłużą mi umowy, bo zmieniła się koncepcja na mój dział i chcą poszukać osoby, która będzie kierownikiem tego działu, a przy tym nie chcą poszerzać go więc się mnie pozbyli. Taką informację dostałem oficjalnie, ale mam wyrzuty, że jednak to ja nie byłem wystarczająco dobry :c Informacja, że drugi raz w tym roku pójdę na #bezrobocie mnie dobija, a moja samoocena jak brodziła na dnie, to teraz już nawet nie wiem gdzie jej szukać. Myślę nad zmianą branży lub zejściem pułap niżej i rozpoczęciem pracy, która będzie mniej dla mnie wymagająca. Zastanawiam się co dalej, ale szczerze już nie wiem. Piszę to tutaj, aby się wyżalić i może usłyszeć jakąś radę, bo już naprawdę sobie z tym nie radzę.#depresja #praca