Moje życie to porażka. Już miało być lepiej, a jest jak zawsze. Lvl 29. Fobia społeczna, miasto 8-tys. mieszkańców, brzydota (164 cm wzrostu, niesymetryczna twarz, gigantyczne zakola), bieda z domu. Od 3 lat na rencie po batalii sądowej. Na szczęście rodzice mi tu pomogli z prawnikiem i lekarzem, który sporządzał dokumentację, wygraliśmy w sądzie po odmowie ZUS. Mam w miarę dobrze ustawione leki, psychoterapię na NFZ. za 14 razem zdałem egzamin praktyczny i mam w końcu prawko B. Ile na to hajsu poszło to głowa mała. Na czarno dorabiałem u janusza przy porządkowaniu placu magazynowego w lokalnym kołchozie. (Opłacalne dla mnie i dla janusza). Kupiłem 20-letniego gruza i coś zacząłem po okolicy popylać. Pierwsze doświadczenia z paniami divami, raz w miesiącu pozwalam sobie na wycieczkę do wojewódzkiego i godzinę zapomnienia po zażyciu leku na potencję (ze stresu nic by mi nie wyszło). Życie zaczyna wyglądać lepiej, pan janusz mówi, że skoro mam auto i jeżdżę to może bym poprzewoził trochę dodatkowych rzeczy z kołchozu i dorobił trochę. No brzmi super. Pełen nadziei idę na psychoterapię jak co miesiąc i opowiadam z optymizmem nowej młodej, młodszej ode mnie pani terapeutce (poprzedni pan poszedł w międzyczasie na emeryturze). A ta na mnie z ryjem, że powinienem pracować oficjalnie, że korzystanie z usług prostytutek jest złe i powinienem znaleźć dziewczynę, że skoro tyle razy nie zdałem prawa jazdy, to nie powinienem jeździć nawet jeśli mi się w końcu udało, że stare samochody trują środowisko. Siedziałem cicho i słuchałem jej. Wyszedłem milczący i mam doła. Zaczynało być mi naprawdę lepiej, a tu dostałem taki kubeł zimnej wody. Chciałem się wygadać, to wszystko.#przegryw #vejt #wychodzimyzprzegrywu