Cześć mirki. Jestem z dziewczyną 6 lat w związku. Po 2,5 roku oświadczyłem się, czułem że to jest to. No i w pewnym momencie coś złego zaczęło się dziać. Kłótnie są normalne, nawet czasami potrzebne, no ale powoli zaczynało mnie to boleć. Co jakiś czas pojawiały się wyzwiska z jej strony, potem tlumaczyla ze to w nerwach, a ja jestem na coś takiego bardzo wrażliwy, sam nie potrafie w taki sposob sie w jej strone odzywac. Były sytuacje w których byłem traktowany bardzo dziwnie, pojawily sie nawet pretensje o to ze za tanie prezenty jej kupuje xD. Były ze 3 takie konkretne spiny, które kończyły się pogodzeniem, lecz ślad w mojej głowie pozostał. Od 1,5 roku mam myśli by to skończyć, nie czułem wsparcia w trudnych dla mnie momentach, co bylo jak strzal w serce, bo inni widzieli jaki mialem wtedy problem. Co próbowałem rozmawiać na poważnie, to byłem spławiany, bo ona nie będzie poważnie rozmawiac. Jakiś czas temu w końcu coś pękło i prosto z mostu powiedzialem ze tego dluzej nie widze. Z jej strony placz, pretensje ze nic nie mowilem (no wlasnie bylem splawiany), ze cos takiego czuje. Rozmowa zakonczyla sie tak ze prosila by dac nam szanse. No i sie zgodzilem, emocje wziely gore, lecz mam takie poczucie ze przez to wszystko co bylo wczesniej juz nie potrafie, siedzi mi to w glowie. Wczesniej sie staralem, rozne wyjscia, kwiaty itp. teraz po prostu juz nie mam na to ochoty. Jest to moja pierwsza dziewczyna, mam 27 lat, ciezko mi podjac krok, ktory wiem ze raczej musze zrobic, lecz boje sie przyszlosci.Na horyzoncie byl kredyt na dom, slub. Presja dookola na temat slubu, dzieci, tez mi nie pomaga. Po moim wyznaniu ze nie chce tego dalej ciagnac, dziewczyna zaczela sie bardzo starac, co tez mąci mi w glowie, bo jak tu zerwac, jak ona sie stara. Tylko moj leb nie potrafi wypluc tego wszystkiego co bylo złe. Najgorsze jest to ze mysle, co pomysla inni, jej bliscy, zamiast myslec o sobie.#zwiazki #rozowepaski #niebieskiepaski