Tak ciężko mi się pogodzić z tym że straciłam najlepszego przyjaciela jakiego dotychczas miałam.Poznaliśmy się w internecie przez przypadek, od razu złapaliśmy super kontakt. Od początku w sumie chodziło o fwb, ale poza intymnymi relacjami łączyło nas mnóstwo rozmów o życiu, uczuciach, relacjach. Ba, nie tylko rozmów- oglądaliśmy razem filmy, chodziliśmy czasem na spacery, jedliśmy dobre rzeczy, piliśmy wino i rozmawialiśmy o życiowych planach i marzeniach.Oczywiście w końcu przyszedł moment ze stwierdziliśmy że spróbujemy związku, oczywiście nie wyszło totalnie, bo jesteśmy z zupełnie innych światów, z zupełnie innym spojrzeniem na świat, celami, sposobem bycia. Zakończyło się z dnia na dzień bardziej z mojej inicjatywy, oczywiste stało się ze musimy się odciąć od siebie.Brakuje mi go cholernie w życiu, czasami nawet umawialiśmy się tylko żeby zapalić papierosa i chwilę pogadać. Czułam się przy nim dobrze, dotarło do mnie ze żadna moja przyjaciółka nie była nigdy aż tak bezinteresowna- on często po prostu chciał wypić razem herbatę i obejrzeć film. Żadna moja przyjaciółka nigdy nie życzyła mi tak dobrze jak on, często kobiety są strasznie zazdrosne o drugą. Spotkania z nim były takim wytchnieniem od spraw codziennych, ot napić się piwa i posiedzieć razem na kanapie, serio często nie chodziło o nic więcej.Boję się strasznie że już nigdy kogoś takiego nie poznam, czy to kobietę czy mężczyznę, a to była najbardziej wartościowa relacja ostatnich moich lat. Zaczęłam się przez to odsuwać od znajomych, bo dostrzegłam płytkość niektórych relacji i ten brak zrozumienia. Mam poczucie że naprawdę nikt mnie nie rozumie i nikt nie wie co siedzi mi w głowie i nikt wcale nie chce tego wiedzieć. Mam faceta, ale to typowy ścisłowiec i nie potrafi rozmawiac o uczuciach, emocjach, życiu ot tak.Mam 30 lat i zastanawiam się czy to już koniec nawiązywania tak silnych przyjaźni i więzi.#logikarozowychpaskow #feels