Jestem przeciętnym człowiekiem. Staram się być prawdomówny, ale co jakiś czas kłamię. Najczęściej w drobnych sprawach i dla wygody albo z tchórzostwa i braku asertywności (np. nie noszę gotówki, gdy żul mnie prosi o 5 zł; mam wizytę u lekarza w weekend, gdy nielubiany kuzyn zaprasza na grilla; spóźniam się już trzema projektami, gdy koleżanka w pracy próbuje mnie przekonać, żebym zrobił za nią część jej roboty). No ale staram się mówić prawdę. Natomiast znam ludzi, którzy kłamią niemal zawsze we wszelkich sprawach. Ostatnio przyjęli do roboty dawnego znajomego z liceum, który ma w 90% sfałszowane CV, kłamie we wszelkich sprawach dla wygody, a przyłapany na kłamstwie wzrusza ramionami i mówi "no to coś źle zapamiętałem". I tak sobie myślę, jaką psychikę mają ci nałogowi kłamcy, którzy doskonale sobie zdają sprawę z własnych kłamstw, ale to robią - bo tak im wygodniej. Niektórzy są demaskowani, kompromitują się, ale inni wygrywają i kwitną: w życiu zawodowym, towarzyskim, rodzinnym. Wiem, że to głupi temat na anonimowe wyznania, ale to jest akurat sprawa, która mnie męczy coraz częściej. Próbuję zrozumieć takich ludzi, a jednocześnie mnie przeraża łatwość kłamania i częstotliwość oraz brak obawy przed konsekwencjami.#oswiadczenie #wyznanie #klamstwo