Ja na przykład też mam ciężka depresję i myśli związane ze śmiercią i to też jest związane jak u Ciebie, czyli z codziennym, wieloletnim porno oraz z karmieniem się dopaminowymi strzałami (socialmedia, gowniate treści o wszelakiej tematyce itp). A co do braku możliwości posiadania dziewczyny to obwiniam siebie. Inni ludzie nie są źli, są tacy jacy powinni być, a winną osobą jestem ja. Ja jestem do niczego, nie potrafie, nie umiem itp. Kto normalny chciałby wejść w związek z taką patologią jak ja? Widzisz, mam wielu znajomych, bardzo mało przyjaciół i jednego wroga - siebie. Nie umiem być dla siebie inny, niż surowy. Przejąłem ten styl bycia po matce, która mnie biła po prostu i poniżała przez 20 lat. Ktoś powie terapia. To moje piętno jest niezmywalne i nie muszę chodzić latami po gabinetach,żeby się o tym przekonywać... Wydawało się, że już wychodziłem na prostą, mialem kilka miesięcy abstynencji, dyscypliny i organizacji. Dalej potoczyło sie tak, że poznałem w pracy dziewczynę, z którą mi się bardzo fajnie gadało, nie czułem się przy niej spięty i zestresowany (bałem się tylko na początku). Ba, byliśmy nawet dwa razy "na miescie" na kawce i łyżwach. Nawet nie byłem zaskoczony jej zainteresowaniem w moim kierunku, tylko jej szczerą otwartością na drugiego człowieka. No, ale co z tego, skoro ja nie potrafię pchnąć i pogłębić takich relacji? Moze tam nawet byłem przez moment kokietowany, ale nie mogłem przekształcić tego w związek (nie mówiąc o seksie, mimo iż mi się bardzo podobała). Ona orientując się moją neutralną postawą traciła mną zainteresowanie i w końcu ja sam, dla oszczędzenia jej i tej żenującej relacji zacząłem ją unikać. Finalnie już z sobą nie kontaktujemy się. Więc ciężki mi tu racjonalizować jakieś pigulki, blackpille itp, skoro za każdym razem to ja jestem tym złym... nMusiałem wylac swoją frustrację. To cześć terapii, aby materializować swoje myśli i dowiadywać się o braku w nich sensu.#przegryw #depresja #przemyslenia