Znajdą się jakieś kobiety, które swoje pierwsze relacje romantyczne z mężczyznami zaczęły po 30? Chodzi mi o jakiekolwiek związki, bliskość fizyczna, nawet całowanie. I nie dlatego że religia im nakazywała, tylko np. miały wewnętrzne blokady i bardzo późno uwierzyły, że może inna ścieżka życia jest do osiągnięcia. Chciałabym usłyszeć o waszych doświadczeniach.Czy to jest w ogóle możliwe i sensowne, żeby tak późno zaczynać się otwierać na pierwsze związki, pocałunki, seks, bliskość i zaufanie? Zakładając, że taka kobieta tak naprawdę tylko na tym polu ma paraliżujący problem z bliskością emocjonalną i fizyczną i zakompleksienie, poza tym jest całkiem normalna. Życie, praca, zainteresowania, nawiązywanie powierzchownych relacji, przyjaźnie z kobietami - na zwyczajnym poziomie albo na dobrym/wysokim, brak też zdiagnozowanych zaburzeń typu fobia społeczna, autyzm itd. I nie chodzi mi o "zawsze jest jakaś szansa, czekaj na cud", tylko o realne możliwości.Wydaje mi się, że tak na logikę taka kobieta szanse mogłaby mieć tylko u mocno konserwatywnych mężczyzn, dla których dziewictwo jest cnotą, bo inaczej jest to grzech albo u zdesperowanego "przegrywa", który nie radzi sobie sam ze sobą w ogóle. Nie chodzi mi o mężczyzn, którzy uważają się za 'przegrywow", ale dzielnie i ambitnie dbają i walczą samodzielnie o komfort, szczęście i poziom swojego życia, mimo trudności, niesprawiedliwości i ran, których doświadczali, nie obwiniając za swoją sytuację innych i całego świata i nie uzależniając swojej wartości od posiadania kobiety i uprawiania seksu i nie traktując potencjalnego związku jako ratunek i "wyjście z przegrywu" - wtedy jednak nie jesteście przegrywami, lecz fighterami! :))#pytanie #zalesie #zwiazki #seks