Jestem zmęczony już pracą, marzy mi się najlepiej pół roczny urlop. Dopiero 8 lat stażu pracy, w jednej firmie cały czas robię. Nie jest to praca kreatywna, rozwijająca-zwykły magazyn. Mam kilka stówek więcej od minimalnej. W całym roku 26 dni urlopu i nawet l4 nie biore. Owszem mam z czego się cieszyć, bo chłop zdrowy ale co ja z tego mam. Moi znajomi cały czas biorą na kręgosłupy, nogi a ja tak nie mogę bo sam się utrzymuje, a jak mi się powinie mogą w życiu to ląduje na ulicy. Nie mam rodziny i znajomych którzy by wsparli, nawet dachem nad głową w razie W i muszę być bardzo ostrożny. Pieniądze mam zaoszczędzone, ale wciąż mam ten stres, że to za mało. Kredyt mam na małe mieszkanie 40 metrowe, sam je spłacam. Dzięki ciężkiej pracy od wczesnych lat dorosłości udało mi się w odpowiednim momencie wziąć ten kredyt, przed covidem. Ale wciąż muszę się pilnować. Kobiety nie mam, bo nie mam wolnej chwili- wciąż biorę dodatkowe nadgodziny, soboty, nocki, chce jak najszybciej spłacić ten paskudny kredyt plus odkładać na konto oszczednosciowe. Najgorsza jest ta myśl że jesteś sam, jak palec. Musze być na wszystko przygotowany choć to nie jest łatwe, bo życie zaskakuje. Nie wiem jak w ogóle wyluzować, wciąż jestem spięty całym życiem. Życie mnie stresuje dramatycznie. Musiałem to z siebie wyrzucić.#zalesie #niebieskipasek #przegryw