Żałuję, że rodzice zdecydowali się na mnie w tak późnym wieku,moja mama miała wtedy 42 lata a tata 45 lat. Mam 6 rodzeństwa i jestem najmłodszy. Rodzice są wierzący i jak sami zawsze powtarzają, jest was tyle "ile Bóg dał" "W naszym domu nigdy niczego nie brakowało pod względem finansowym. Dziś 22 lata później gdzieś po prostu rozkminiam sobie, co by było gdyby.Już od małego miałem mówione, że głupszym ustępować, odpuszczać i zbytnio nie rzucać się w oczy. Nigdy nie pamiętam, by rodzice zabrali mnie do kina, czy wyjechalibyśmy na wakacje. Nie z powodów finansowych, tylko oni po prostu nigdzie nie jeździli, "bo po co". Nigdy nie grałem z nimi w planszówki. I mam wrażenie, że od zawsze musiałem być "poważnym dzieckiem" Nie ukrywam, że było nieco smutno, gdy znajomi opowiadali gdzie byli a ja w sumie nad morzem i w górach po raz pierwszy byłem po 18...W szkole nie byłem orłem, ale za jakąkolwiek 1 była obraza majestatu, że nic nigdy nie osiągnę. Pamiętam jak za dzieciaka mama wychodziła i mówiła po wywiadówce: ze wychodzi i mam jej nie szukać, bo może nie wrócić. Potem czasami wychodziłem w nocy, żeby jej szukać przestraszony, a ona jakby nigdy nic potem wracała. Podobnie było, gdy buntowałem się przed pójściem do kościoła. Jak sobie to przypomnę, ten stres to aż mnie ściska w środku.Ojciec z kolei nigdy nie traktował i nie traktuje mnie poważnie. Dostałem się na fajne studia trochę, żeby mu zaimponować, on uważa i poważa tylko mojego starszego brata. Ojciec jakby nigdy mnie nie zauważał, nigdy nie grał w coś ze mną i po prostu byłem dla niego neutralny. Do dziś pamiętam jego niektóre alkoholowe ekscesy (tylko w święta), ale to dzieciakowi zostaje w pamięci. Zawsze wracał podchmielony w moje imieniny, bo jego znajomy z pracy w ten sam dzień miał tak samo jak ja imieniny. Tego dnia były tylko krzyki, że znowu "wypił", które wykrzykiwała mama. Nie pamiętam chwili w której powiedziałby, że jest ze mnie dumny, albo za coś pochwalił. Jego racja musi być święta. Kiedyś został wyznaczony do dawania nagród w konkursie jednej z firm. Wygrałem go i moim zdaniem wygralem go sprawiedliwie. Jako przedstawiciel... podał rękę drugiej i trzeciej osobie, ale mi nie pogratulował "bo ludzie będą mówić", miałem gdzies nagrode, to bolało. Teraz nadal jestem najmłodszy, musze nabierac "pokory" bo nic nie wiem i starsze rodzenstwo zawsze wie lepiej.Nie znałem swoich dziadków. Poumierali zanim się urodziłem. Zżerała mnie zazdrość gdy inni w szkole opowiadali lub zapraszali swoich dziadków na Dni Babci i Dziadka. Ja nie miałem kogo, po prostu. Nie miałem komu robić laurek i mówić wierszyków.Teraz z kolei moi rodzice borykają się z jakimiś problemami zdrowotnymi. Oczywiście każdy ze starszego rodzeństwa pisze do mnie: bym pojechał, przypilnował ich albo zawiózł do lekarza, bo oni mają rodziny. Rozumiem to, ale frustruje mnie to ogromnie, że oni we mnie szukają zbawiciela a to oni mają większe poważanie u rodziców niż ja. Chcę zeby byli zdrowi, zeby mogli cieszyc sie jeszcze zyciem, wiec denerwuje sie gdy im cos dolega, wiec czym predzej po prostu staram się rozwiązac problem zdrowotny, albo im w czyms pomoc.Jest mi niezmiernie smutno, gdy slysze jak promuje sie "starszych Tatusiów" typu... no sami wiecie kto. Starsi ludzie, którzy chcą pokazać, że "potrafią płodzić dzieci" a za 20 lat nie liczą się z ich psychiką, gdy ojca albo nie będzie albo w sumie będzie nie wiem kim dla nich. To po prostu strasznie samolubne.Nie wiem w sumie po co to pisze, jest mi smutno, musze to z siebie wyrzucić. Chce cieszyć się życiem, bo jestem zdrowy fizycznie, ale mam ogromne rany psychiczne, których zapewne nie będzie tak łatwo wyleczyć.#rodzina