Jestem zmęczona ciągłym gonieniem króliczka. W skrócie, po stracie rodziców dostałam conieco na start, wartość ok 2 mieszkań w małej miejscowości i trochę długów. Od 18 roku życia ogarniałam studia (3 kierunki razem weekendowo i wieczorowo) stała praca na pełen etat, dom, samochody i rodzina + małżeństwo w którym mąż do niczego sie nie dokładał, bo bez pracy i perspekryw. Rozwód, depresja. Remonty, ogarnianie najemców. Sprzedaż -> zakup innego. Sama mieszkałam w małej kawalerce dużego miasta gdzie pojechałam za pracą. Wychodziło prawie 1:1. Ostatnio otworzyłam swój biznes który nie wypalił przez oszustwo osób trzecich - szybka spierdolka Nim pociągną mnie za sobą w długi. Wartość na minusie jakies 150kpln, część może uda się odzyskać. Kilkanaście przeprowadzek w ciągu kilku lat. Zawsze prawie pod kreską, byle najwiecej spłacić, nic dla siebie. Przez te wszystkie lata jedyne co zyskałam to stres, nerwica i depresja. Ostatnio pierwszy raz w życiu mam spokój. Ogarniętego, bardzo mądrego i wartościowego partnera, zyje na spokojnie ale ciągle czuje presje aby iśc po wiecej, bo jak to tak żyć u Siebie, niczego nie kręcić, nie pakować sie w kredyty i kolejne biznesy? Jestem po prostu kurwa zmęczona. Nie chce wiecej. Chce w pełni swojego domu, nawet pół na pół. Normalnej pracy. Spokoju i NORMALNEGO życia. Nie odbierzcie tego jako "Chwalisz się czy żalisz" bo inwestycje gdy Twoja pozycja jest niepewna, jesteś ledwo po studiach i wpakujesz się w za dużo to nie jest nic fajnego. Jedyny plus to to, ze udało mi się wszystko spłacić i niewiele stracić. Co zrobili byście na moim miejscu? Inwestować dalej? Czy usiąść na dupie i chwile odetchnąć nawet jeżeli to "zwykłe i nudne" życie? #zalesie