Witam. Jestem z kobietą 5 lat. Poznałem ją podczas rozwodu i wtedy bardzo mi pomogła, tym że po prostu była. Niestety po zakończeniu rozwodu nie mamy za dużo wspólnych tematów. Spotykamy się wieczorami, wspólny film, czasami segz i tak życie leci. Niestety coraz bardziej zaczyna doskwierać mi brak wspólnych tematów i to, że ona głównie skupiona jest na swoim dziecku, a nie na nas. Ojciec dziecka nie interesuje się nim, więc ona cały swój czas skupia na tym dziecku. W tygodniu na zajęciach dodatkowych, zadaniu domowym, a w weekendy żeby coś z nim porobić. Kiedyś chociaż czasami udawało nam się na weekendy gdzieś wyrwać, bo babcia się dzieckiem zajmowała, a teraz babcia pracuję, więc nie ma czasu. Zauważyłem też, że kobieta przez to, że nie ma swojego życia, tylko cały czas to dziecko to popada w jakieś problemy psychiczne - podejrzewam depresję. Moja propozycja pomocy niestety jest odrzucana. Propozycje psychologa czy to samemu, czy to razem też są odrzucane. No bo ona nie ma czasu, nie będzie się obcej babie spowiadać, szkoda kasy itp. Mam 40 lat, nastoletnie dzieci i chciałbym jednak stworzyć jakiś zalążek normalności. Z racji tego, że jesteśmy już 5 lat to nie chce tego po prostu tak rzucić, stąd też pomysły z psychologiem. Niestety kończą mi się pomysły. Wiem, mogę założyć konto na portalu randkowym i zaraz kogoś znajdę, ale z drugiej strony żal mi tego stażu z tą partnerką. Z trzeciej strony ona nie chce zamieszkać u mnie, nawet jak jej dziecko podrośnie. Swoją przyszłość widzi w domu rodziców, bo "są coraz starsi" i będą potrzebować pomocy. Ja jednak wolałbym mieszkać u siebie, nikt nam się nie będzie wtrącał. Mieszkanie w domu ich rodziców to gwarantowane spinki z rodzicami. Co robić? Rzucić to czy coś jeszcze spróbować? #kiciochpyta #zalesie