Całe życie żyłam w poczuciu winy, że jestem głupia bo nie czytam książek. No po prostu nie mogłam się do tego przymusić, zawsze chciało mi się spać jak tylko coś zaczynałam, albo nie mogłam usiedzieć i wierciłam dupą w prawo i lewo nie mogąc znaleźć odpowiedniej pozycji.Jak byłam mała mama mnie przymuszała i musiałam codziennie czytać na czas 20-40min, bo wolniej łapałam czytanie niż klasa. Zawsze byłam zmuszana do gatunków, których nie cierpiałam. Mama twierdziła, że od fantasy pomyli mi się rzeczywistość i przymuszała mnie do czytania dyrdymał, które ciocia bibliotekarka przynosiła bo lubią je dziewczynki w moim wieku.Później jak już mama odpuściła ze zmuszaniem mnie do dziennego limitu, zawsze byłam porównywana do siostry, która chłonęła książki, szczególnie te dla mnie najnudniejsze, o historiach wojennych. Ojejku, jak tego nie znosiłam. Tylko mnie to zniechęciło do czytania, jak i oddaliło od siostry czyniąc z czytania pole do rywalizacji kto będzie lepszy w oczach rodziców. Szczerze nie cierpiałam książek.Jak stałam się dorosła to czytałam tylko te, które były mi do czegoś potrzebne - czyli typowo techniczne pozycje czasami polecone na przez kolegów z branży, ewentualne jakieś poradniki dla początkujących z danej dziedziny, które w uporządkowany sposób dawały pigułkę niezbędnych informacji. Jak stwierdzałam, że z czegoś mam braki (np. geopolityka, bo czułam, że odstaję jak słuchałam dywagacje kolegów na grillu jakby każdy był strategiem wojennym xD). Musiałam mieć cel aby coś zrozumieć i na tym kończyły się moje potrzeby z książanami. Czasami stwierdzałam, że coś nie ma sensu i odkładałam w połowie, bo zbyt mnie to nużyło. Do tej pory nie wiem skąd się wziął mit o ponadprzeciętnej inteligencji czytających. Spotkałam wielu czytających książki, którzy byli głupi jak i spotkałam sporo nieczytających, którzy byli ponadprzeciętni. Mam wrażenie, że sporo specjalistycznych książek z 300 stron dałoby się skrócić na 10-15, a przeczytanie klasyków daje pewną przewagę, w orientacji z kim tak naprawdę rozmawiasz (większość powołujących się w jakiekolwiek dyskusji na Orwella 1984 albo tego nigdy nie czytali lub robili to bez zrozumienia).W każdym razie chciałam się pochwalić, że się przełamałam... I nie czuję się już gorsza. Audiobooki to świetny wypełniacz do siłowni, gotowania, sprzątania, dojazdów itd. "Czytam" obecnie 10-20 książek miesięcznie :) Nie powiem, ma to swoje zalety - nadrabiam dzieciństwo słuchając Harrego Pottera, nastoletniość czytając Wiedźmina, robię sobie dobry grunt wiedzy o kulturach przed podróżami, lub uzupełniam wiedzę z popularnonaukowych książek o przyrodzie, której nie byłabym w stanie przebrnąć (i nie miałabym czasu) jako klocka 500 stron z małym druczkiem. Trochę żałuję, że podłapałam to teraz bo mam poczucie straty jakiegoś fragmentu dzieciństwa. Pamiętam jak moja przyjaciółka wyczekiwała na list z Hogwartu, później na ekranizację kolejnej części albo moje grono kumpli-nerdów żyło tym, że wychodzi gra Wiedźmin 2. Szkoda, że nie byłam podekscytowana tym razem z nimi.No i faktycznie książki coś dają jak lecą w tle, ale wydaje mi się, że będąc już dorosłym więcej straciłabym jakbym wymieniła swoje życie pełne różnych aktywności na tylko czytanie wieczorami. ( ͡° ͜ʖ ͡°) Mam poczucie, że w dużej części dorośli czytelnicy to lenie, którzy chcą jakąś otoczkę magii i elitarności aby usprawiedliwić swoją nieproduktywność. #niepopularnaopiniaPozdrawiam cieplutko tych, którzy wytrwali do końca :) #ksiazki PS. przed serialami/filmami też nie jestem w stanie usiedzieć, chyba jestem dziwna.PPS. w normalnym tempie też ciężko słuchać nawet audiobooków, w pewnym momencie słucha się x2 i chyba niedługo będę szukać rozwiązań dla niewidomych, bo oni w pewnym momencie zaczynają słuchać x5. Może zacznę "czytać" jeszcze więcej kiedyś ( ͡° ͜ʖ ͡°)