#zwiazki #zonaMoja żona została "matką na pełny etat". Odpierdalać jej zaczęło, co jest dość oczywiste, po pojawieniu się dzieci. Znajomość z liceum, bez żadnych fajerwerków. Po maturze każdy poszedł na inne studia (ale w tym samym mieście), aż pewnego dnia się odezwała "żeby odświeżyć kontakt". Oj, jaki ja głupi wtedy byłem, ale myślałem bardziej chujem niż głową. Jedno spotkanie, drugie spotkanie, wspólne wyjazdy, ogólnie miło i wesoło. Fast forward, zaraz po studiach i rozpoczęciu pracy, zaręczyny, ślub i pierwsze dziecko. Wszystko super. Kasa jest, mieszkanie jest, mamy siebie, czego więcej nam do szczęścia potrzeba, co nie? NIE! Pracowała prawie do końca pierwszej ciąży. Po narodzinach dziecka wiadomo, urlop macierzyński, wychowawczy, czy inne chuje muje, no i tak sobie zleciał rok. Wypadałoby zacząć powoli wracać do "normalnego" trybu. Taki chuj! Druga ciąża i powrót do pracy na 1 (JEDEN) dzień, żeby jebnąć L4 na całą drugą ciążę. Po narodzinach drugiego dziecka, powtórka z rozrywki - macierzyński, wychowawczy i... wypowiedzenie. Pani Matka nie będzie więcej pracować, bo ma dwójkę dzieci na głowie. Ona ma. Mnie zupełnie pominęła w swoich zawiłych rozkminach. W tym czasie mniej więcej weszło 500+. Nosz kurwa! Teraz to już w ogóle nie zamierza nawet myśleć o jakimkolwiek powrocie do pracy (z resztą przykład bierze ze swojej mamuśki), przecież Ona "zarabia" pieniądze. Mało bo mało, ale razem z moją pensją spokojnie nam wystarcza. Dzieci rosną, moja pensja też, jest OK. Tylko, że madka się zatrzymała. Nadal dostaje(my) 500+ i opiekuje się dziećmi jakby nadal były maluchami. Niczym się nie interesuje. Nie rozwija się, nie ma żadnych planów, celów, ani ambicji. Seks mógły dla niej nie istnieć. Zupełnie nie mamy o czym rozmawiać. Dziesiątki godzin tygodniowo spędza na graniu na komórce. Od niechcenia czasami coś ugotuje, wypierze i posprząta. Żeby nie było - ja też to czasami robię po pracy. Na prawdę ciężko wytrzymać z taką osobą w domu na co dzień. Dzieci wchodzą powoli w wiek nastoletni i zaczynają dostrzegać, że coś jest nie tak. Chyba tylko ze względu na nie jeszcze w tym siedzę. Nie widzę już żadnych perspektyw dla tego związku i nie mam nadziei na poprawę. Czy próbowałem z nią o tym porozmawiać? Oczywiście! Zawsze jestem zbywany jakimiś tanimi wymówkami, a najczęściej kończy się to kłótnią. Powiecie, że sam jestem sobie winien, widziały gały co brały. Tylko, że to wcale nie było takie oczywiste i widoczne na pierwszy rzut oka. Zmiany następowały powoli i do tego dochodziła słowna manipulacja, że to tylko na chwilę, że kiedyś wróci do pracy, itp. Ogólnie, obiecanki cacanki. Sprawdza się stare przysłowie - kto ma miękkie serce, musi mieć twardą dupę. Byłem i jestem dla niej za dobry i teraz sam przez to cierpię. Musiałem to z siebie wyrzucić.Pozdro!