mam takie przemyslenia odnosnie #alkohol, moze ktos tez cos takiego przezyl i moglby napisac jak sobie z tym poradzil. nie piłem od malenkosci, ale tak serio - po prostu widzac w dziecinstwie jak zle skutki przynosi alkohol postanowilem sobie ze nigdy nie wezme go do ust, byc moze mnie to uratowalo - bo czuje ze moglbym sie uzaleznic. ale nie o tym. bylo to ponad 40 lat temu i przez te lata mialem od groma sytuacji gdy ktos probowal mnie namowic do picia. dla jednych wydaje sie to smieszne ale w latach 80/90 to bylo dziwne ze chlop nie pije. urodziny, wesela, jakies wyjscia z pracy - setki pytan dlaczego nie pije itd. i nie myslcie ze jestem jakas miekka pipa co sie bal odpowiedziec, mowilem co i jak - ale ludzie wtedy dziwnie patrzyli. juz lepiej bylo powiedziec ze przyjmuje leki albo ze jestem zaszyty. (serio-wtedy ci najbardziej nachalni odpuszczali). byly akcje ze wrecz za punkt honoru stawiali sobie ze mnie upija - ale nigdy sie nie dalem. i tak z perspektywy czasu analizujac mysle ze ominelo mnie wiele dobych deali, zlecen. bo gdzies tam poza kontraktami wszystko konczylo sie na rautach i piciu do odciny. ludzie dziwnie patrzyli. nie zrozumcie mnie zle - bawilem sie na tych spotkaniach i bylem dusza towarzystwa ale nie pilem, teraz widze ze zmienila sie narracja i wrecz trendy jest byc abstynentem - i jest to zaleta.ktos napisze - wal co mowia inni - i tak robilem, ale na pewnym etapie bylo to bardzo trudne odmowic, gdzie szef miedzynarodowej firmy wyciaga z barku kilkudziesiecioletni trunek pewnie za grube hajsy aby przypieczetowac umowe a ty mu odmawiasz. jak w takich sytuacjach sobie radzicie/radziliscie?