Mam kryzys wieku średniego a przecież mam dopiero 30 lat. Przytłacza mnie świadomość, że nic już mnie nie czeka. To jak dostać dożywocie i tylko czekać do końca wyroku. Depresyjne stany nasiliły się w okolicach 25 r.ż. gdzie coraz bardziej zauważałem, że z roku na rok jest coraz gorzej (chociaż kawał czasu miałem nadzieje, że kiedyś będzie lepiej). Punktem kulminacyjnym było skończenie studiów i powolne zanikanie kontaktów znajomych. Każdy poszedł w swoją stronę, przeprowadzali się, założyli rodziny, itd. Coraz większy brak kontaktów z kobietami, mimo że bardzo aktywnie szukam na apkach randkowych od lat. Coraz bardziej samotny, coraz gorszy wygląd, kondycja. Wiek tylko bardziej uwydatnił moje wady w wyglądzie i dorzucił zmęczenie psychiczne i fizyczne. Czuje, że to już nie to co kiedyś. Nawet w pracy nikogo nie udało mi się poznać, same starsze towarzystwo mimo że przecież zmieniałem pracę na inną a do tego mała perspektywa zwiększenia zarobków. Wszystko zmierza w złym kierunku: koszty, ceny, rynek mieszkaniowy. Kilka lat życia odebrała nam pandemia, teraz będzemy odczuwać skutki wojen. Niedość, że skończyłem jako samotnik i przegrywam w to życie to jeszcze gospodarka, społeczeństwo i rząd muszą dokręcać śrubę żeby żyło się coraz gorzej. Ile jeszcze mi życia zostało, kolejne 30 lat albo więcej? I z roku na rok coraz gorzej a jeszcze tyle przede mną...

Pokaż spoiler