My, przegrywy często uważamy się za ludzi dobrych, których niesłusznie potraktował los. Jednocześnie uważamy się też za najgorszych.Ale paradoksalnie często innych ludzi uważamy za jeszcze gorszych. Przykładem są grube, brzydkie dziewczyny z borderline, samotne matki itp. Nie chcemy mieć nic z takimi ludźmi do czynienia.Uważamy, że zasłużyły na taki los. Sądzimy, że jest to sprawiedliwe. Ale zastanówmy się. Z czego wynika los tych kobiet? Czy od początku takie były? Czy urodziły się w takim stanie psychicznym?Tak samo jak my chciały mieć ludzi wokół siebie, chciały być szanowane, podziwiane i znaleźć właściwą sobie osobę. Ale nie miały umiejętności społecznych. Zauważyły jednak, że drogą na skróty może być dawanie d*py. Tak jak w amerykańskich firmach - najpierw sex, potem miłość.Jest to jedyny sposób, w jaki potrafią zachęcać ludzi do siebie. Mają więc duże zainteresowanie (hej, cip*ia itd.), ale nikt nie traktuje ich poważnie. Ludzie patrzą na nie jak na zabawki (wykorzystaj i porzuć). Nie mają już szans tak jak my na założenie zdrowej rodziny.Ale, co dziwne nadal stosują ten sam mechanizm, jedynie jaki znają, czyli zaciąganie do łóżka. A jak wiadomo chętnych nigdy nie zabraknie. Chwilowo poczują się lepiej, ale po kolejnym odrzuceniu stan psychiczny tylko się pogarsza.Jak więc tacy ludzie mają wyjść na prostą? Ale pytanie, czy chcą wyjść na prostą? Nadal wierzą, że trafią na chada z bajki 10/10 (ewentualnie 9/10) i ciągle stosują ten sam zły mechanizm, który nie działa i nie ma prawa działać. Psychika jest już bardzo zniszczona i ciężko ją odmienić. Tej przeszłości, tego poniżania nie da się wymazać.Czy to oznacza, że my przegrywy jesteśmy skazani na tylko takie kobiety? Odrzuty społeczeństwa? Nie, ponieważ nawet one nie widzą w nas ludzi. Nie chcą obniżyć wymagań, mają swoje marzenia.Nawet jeśli czasowo by się nami zainteresowały, nie będą kochać nas bezwarunkowo (tylko będziemy dla nich betabankomatami itd) i ciągle będą wzdychać za chadami. Zostawiłyby nas, gdyby tylko trafiła się okazja.A my? Także, jeśli związalibyśmy się z nimi nie podchodzilibyśmy do nich z powagą. Ciągle mielibyśmy w myślach ich przeszłość.Nikt z nas nie cofnie przeszłości. One nie cofną historii niezliczonej ilości bolców, a my nie cofniemy zerowego życia towarzyskiego i ogólnego nieogarnięcia. Stracona młodość, błędy, których nie da się już naprawić.I właśnie na tym polega ich i nasze spierdolenie. Jednocześnie nie jesteśmy w stanie podejść do siebie jako do ludzi. Traktować siebie i ich z szacunkiem.Ale do tego potrzebny jest RóWNY udział dwóch stron. Wierzę, że nie jest to możliwe.Zbyt dużo można przeczytać opowieści, jak ktoś próbował komuś pomóc, a potem został odtrącony.To tak jak pomoc bezdomnym. Mało który nie skorzysta na tym, by odmienić swoje życie, tylko wykorzysta to krótkoterminowo.Nie doceni otrzymanej pomocy, tylko wykorzysta ją perfidnie i będzie się cieszył, że los podsunął mu frajera, który dał mu chajs na flachę. A kolejnego dnia będzie szukał dalej i prosił o piątaka.A dając coś od siebie odsłaniamy swoje delikatne wnętrze, które i tak już jest mocno zranione. Każde odtrącenie i wykorzystanie osłabia nas psychicznie.Poprzez lata upokorzeń i niepowodzeń nie widzimy już innych ludzi. Nie potrafimy wykorzystać okazji do odmiany swego losu, próbujemy tylko maksymalnie wyciągnąć ile się tylko da dla siebie, wierząc, że nam się należy za poprzednie lata zniewagi.I tak żyją obok siebie ludzie, którzy mogliby być dla siebie wsparciem, pomóc sobie wzajemnie, gdyby tylko zaniżyli wymagania i dali coś od siebie. Ale każdy z nas chce lepiej, więcej, sądzi, że należy nam się więcej.Dlatego każdy z nas będzie nadal trwał w tym stanie, płakał za szarą myszką / chadem, użalał się, a chwilową przyjemność czerpał od innych "głupków", którzy zdecydowali się zmienić swój los i dali się w ten sposób wydymać.Bez zmian społecznych i wzajemnego zrozumienia nic się nie zmieni. Pewnych rzeczy po prostu nie da się zaakceptować. Trzeba zmienić myślenie, światopogląd. It's over.#przegryw