Zastanawia mnie skąd w was - programistach jest tyle jadu i toksyczności, to jest aż smutne w jakim stanie emocjonalnym musicie być. Oczywiście nie mowa o wszystkich. W wojsku drą nad tobą mordę, a ty dalej czołgasz się w błocie kiedy twoje mięśnie i organizm już dawno odmówiły posłuszeństwa, pasja i charakter - dalej robisz robotę niewzruszony. Nowy wynalazek technologiczny? O super - mam nowego drona, a w dodatku jeszcze AI które przyda mi się na polu bitwy. Natomiast w IT? "O mój boże, mam 7 lat doświadczenia i przez kryzys wyląduje na bezrobociu, branża zamknięta, it's over""Chat GPT rozwija się w spektakularnym tempie, daje maksymalnie 5 lat i jest pozamiatane""Na rozmowie o pracę zapytali mnie żebym opowiedział coś na swój temat, do dziś trzymam to w sobie""Jak to możliwe, że nie pasuje profilem do tego zespołu? Mam dość""Ale jak to, musze się odzywać i jeszcze pojawiać się w biurze? Interakcje społeczne?""Nie, nie możesz się przebranżowić rozumiesz to? Jak to spędziłem lata na studiach informatycznych, a gościu ze spawalni będzie robił mi konkurencje""I tak nie znajdziesz pracy""Zrobiłem 3 kursy i 2 aplikacje przepisane z tutoriala, a odpowiedzi 0, status rynku dla juniorów - zamknięty" Obserwując wasze wpisy co raz bardziej widzę korelacje z tagiem przegryw czyli użalanie się nad sobą i obwinianie całego świata za swoje niepowodzenia tylko nie siebie. Już kij tam z wami, ale nie wmawiajcie młodym adeptom programistycznym waszych bredni spowodowanych niepowodzeniami, terapie również istnieją jak coś.#programowanie #naukaprogramowania #it #programista15k