Czemu bycie z kimś w związku z wygody jest tak demonizowane? Jestem z chłopakiem 10 lat starszym w związku od 3 lat. Jest fajnym kumplem, nie jest toksyczny, dba o mnie, jest dobrym człowiekiem i przede wszystkim nie chce mieć dzieci (co jest dla mnie najbardziej atrakcyjną informacją). Mimo to wszystko nie miał powodzenia, bo głównie siedzi w swojej jaskini.Poznaliśmy się przez internet i specjalnie dla mnie wyprowadził się na drugi koniec Polski. Wiem też, że... choć jestem atrakcyjna to nie wybrałby mnie, gdybym nie dala mu szansy.Ja też o niego dbam, spełniam jego prośby, zachcianki. Myślę, że jest git i jakoś czuję się przy mnie szczęśliwy. Często przerywa swoją pracę, aby przyjść do mnie się przytulić i pocałować (ja też pracuje zdalnie).Nie kocham go romantycznie, absolutnie. Raczej postrzegam go jako spoko kumpla, osobę, która szanuję i kocham, ale na swój sposób. Jest najlepszym kompanem w moim życiu, jakiego mogłabym sobie wymarzyć. Wszyscy moi ex nawet nie sięgali mu do pięt. Nie mam zamiaru tego zmienić, no chyba że on by chciał odejść.Czasem trochę mi przykro jak widzę, że tacy jego rodzice żyją razem od wielu lat i bardziej się kochają niż my siebie. Albo przynajmniej ja go, ale wiem, że znalezienie "takiej" osoby graniczy z cudem. Mi zwyczajnie nie zależy na tyle.#zwiazki