Bul Wszystkiego i moje przemyślenia na temat tworzenia relacjiSmutna ja - "p0lka"Od dziecka byłam kozłem ofiarnym bo byłam ,,brzydka". Pochodzę z małego miasteczka, więc nie ważne czy mnie ktoś poznał bezpośrednio czy nie, to byłam obrażana i uważana za niefajną. Nie mam problemów ze swoim poczuciem wartości, miałam zawsze masę przyjaciół w internecie, gdzie byłam anonimowa, więc wiedziałam że to jedynie kwestia wyglądu.Ogólnie bycie brzydką babą jest przerąbane - nie lubią cię dziewczyny oraz chłopacy. Nie ważne jak dużo zainteresowań będziesz mieć, czy będziesz zabawna, interesująca - i tak będziesz traktowana jak trędowaty.Miałam takie szczęście, że trochę wyładniałam - mam taki ,,alternatywkowy look" [okrągły nos, bardziej pyziatą mordkę, małe, ale kształtne usta], co nie podoba się większości, ale są osoby, które taki wygląd preferują. Więc mam teraz pewną dawkę ,,atencji".Tylko o co chodzi?'black pill" i inni tabletkowcy uważają, że każda baba znajdzie kogoś kto będzie chciał ją wyruchać.Tyle, że jedyną ambicją baby nie jest to by została "za^ana" przez smutnego piwniczaka, [TYLKO MOKEBE ALVARO HEHEHEHEHEHEHEHEHEHEHHEHEHEH].Problemem jest wartościowanie człowieka jako formy, która ma zaspokoić pewne potrzeby. Co z tego, że jakiś tam gość chciałby wykorzystać te okazje by uprawiać seks, skoro nie zakocha się we mnie gdy będę brzydka? Co z tego skoro nie będzie chciał spędzać ze mną czasu? Wychodzić ze mną na miasto?Jako, że teraz wyładniałam, mam większą szansę by "wybierać" ludzi. Tworzę głębsze relacje, skupiające się na wymienianiu poglądów, dyskusjach na różne tematy [ogólnie jestem typem 'filozofa']. Wiem teraz też jak to wygląda od strony brzydkiej i ładnej baby. Ludzie o wiele bardziej się Tobą interesują, a przede wszystkim traktują z jakimkolwiek szacunkiem.Kolejną rzeczą, która powoduje że jest mi przykro jest to, że nie jestem uważana jako wartościowy człowiek do dyskusji.Ktoś mnie poznaje, a gdy tylko dostaje informacje, że nie widzę go jako potencjalnego partnera - nagle tracę zupełnie wartość jako człowiek dla niego.I uważam, że jest to społeczny problem. A nie trudno zobaczyć jak takie myślenie oddzielające ,,baby aka pu^czalskie szm^ty" od mężczyzn się rozwija we współczesnych mediach. Odgórnie uważamy, że kobieta z mężczyzną nie mogą się przyjaźnić, bo są za bardzo od siebie różni blah, bo jedna strona na pewno chce wyr^chać inną. Wmawiając to sobie od początku sami już zaczynamy tak myśleć. Ale jeśli realnie partner/ka ma odpowiadać nam jedynie ze strony atrakcyjności, możliwości dotyku - ponieważ taka przyjaźń pomiędzy babą a chłopem nie wyjdzie - to po co w ogóle wchodzić w relacje? Wiadomo, że jest to wyolbrzymione, jednak wiele osób nie potrafi wyobrazić sobie, że partner/ka może być też naszym dobrym przyjacielem/przyjaciółką z którą po prostu świetnie się spędza czas.Ja traktuję każdego człowieka jak człowieka - istotę myślącą, z którą mogę podzielić się spostrzeżeniami, budować wspomnienia itd.Co przez to jak ludzie myślą o relacjach damsko-męskich często powodowało, że moi koledzy zauraczali się ,,we mnie". A dlaczego daje w cudzysłów ,,we mnie"?Ponieważ to nie były bezpośrednie uczucia do mnie, tylko do atencji, którą im dawała dziewczyna.Traktując ich tak jakby traktował ich ziomeczek. Lądowali w przymuszonym ,,friendzonie", a gdy tylko pojawiła się inna dziewczyna na horyzoncie, która dawała im atencję o mnie zapominiano. Mimo, że graliśmy przez miesiące wspólnie w gry.Realnie, nie mam teraz aktualnie nikogoPracuję zdalnie, uczyłam się na studiach zaocznych z osobami starszymi o 15-20 lat ode mnie, więc byłam typowym, niedoświadczonym gówniakiem dla nichFilozoficzna osobowość nie pomaga mi zjednywać ludziNie mam gdzie się poznawać z innymiChłopy tylko randka, albo do koszaJestem aktualnie wyprana z emocji, czuję się bardzo samotnaNajbardziej mi smutno z tego powodu, że nie ważne jak bardzo starałam się naprawić swoje życie, to zawsze i tak miałam przy sobie max 2-3 osoby. Chciałabym mieć z kim wychodzić na imprezy, chodzić na kajaki, jeździć na wycieczki.Aktualnie mam tyle na głowie w pracy, że nawet w wolne godziny o niej myślę :DEh, jestem zagubionaBoję się bardzo przyszłości i czuję się nieudacznikiem xDOd jakiegoś czasu jestem na terapii na nzf, ale nie wiem czy gość do końca rozumie moje problemy. Aktualnie pracujemy nad moją prokrastynacją, ale co każde spotkanie jest mniej więcej to samo ponawiane i nie robimy żadnych kroków na przód.Chciałabym chociaż raz w życiu poczuć się stabilnie szczęśliwaAle jeśli ktoś przez większość życia był smutny, to ten smutek sam będzie do siebie przyciągałJa żyję sinusoidalnieCo rusz na tyle ogarniam swoje życie, że wydaję mi się że jestem na dobrej drodze do szczęścia, intensywnie o to walczę, ale finalnie zawsze dzieje się coś takiego, że przegrywam i przez kolejne pół roku nie jestem w stanie wyjść z łóżkaBardzo się bojęNie wiem co zrobię jak moich rodziców zabraknie. Mama urodziła mnie po 40. Ja mam 23 lata, czuję się jeszcze dzieckiem mimo, że odkąd skończyłam szkołę to pracuję. Eh#przemyslenia