Trochę ponad dwa lata temu u znajomych na domówce po pijaku odwaliłem mega przypał. Co do tego zdarzenia to przydałby się osobny wpis, ale jedno, że wydarzenia były na tyle znamienite, że znajomi połapaliby się, że to o mnie chodzi jeśli przeczytaliby wpis, a drugie że chyba nie chcę o tym mówić.W każdym razie po tym zdarzeniu ze wstydu i załamania nad samym sobą zerwałem z nimi kontakt. O tych wydarzeniach przez kilka miesięcy myślałem codziennie, do teraz myślę o tym conajmniej raz w tygodniu. Ogólnie myślę, że podjąłem słuszną decyzję odrywając się od nich. Z jednej strony plusem jest to, że mają odemnie spokój, z drugiej że bez spotkań z nimi o wiele mniej piję alkoholu. Ma to też niestety swoje minusy.Dobijam do 30, od tych dwóch lat zamknąłem się w domu. Nie chodzę na imprezy, odwykłem od towarzystwa rówieśników, sobotni wieczór to już nie wyjścia, a siedzenie w domu przed kompem albo z książką. Niestety czuję, że marnuję swój czas. Nie mam w sobie motywacji i chęci do poznania nowych ludzi, a do starych znajomości nie widzę możliwości powrotu.Naprawdę brakuje mi w taki dzień jak dziś wieczornego wyjścia że znajomymi. Przez kilka lat po wyjeździe gości z rodzinnego spotkania jechałem ze znajomymi na wiejską imprezę. Nie chodzi nawet o spożywanie alkoholu, bo bywało tak, że nie piłem. Chodzi o samo spotkanie, zajęcie czasu. Czasami spotykałem osoby z którymi nie widziałem się kilka lat. Mogłem wtedy pobyć wśród równym sobie wiekiem osób. Niestety teraz po spotkaniu rodzinnym nie mam co ze sobą zrobić. Cały ten brak wyjść do ludzi zamieszał mi w głowie. Śledząc w mediach społecznościowych dziewczynę, która mi się podoba. Widziałem wczoraj post ze zdjeciem ze spotkania z koleżankami. Tak mnie dupa zapiekła, że ta dziewczyna w nocy siedzi z koleżankami, że spadł mój poziom zainteresowania nią. Bawcie się, korzystajcie z życia, ale pamiętajcie o umiarze. Są granice, których przekraczać nie można.