Dzisiejszy poranek. ZuZło precyzyjnie określa, jakie tosty chce, z czym w środku (wiadomo, z serem) i że ma być keczup. No to robię, średnio wypieczone, ułożone w idealny kwadrat, ser też idealny kwadrat, a na koniec ścięte w miarę równe trójkąciki. Polewam keczupem, perfekcyjnie, równiutko rozsmarowuję na każdym trójkąciku i podaję małej damie do stołu. Mała dama patrzy na talerz. Mała dama zaczyna jeść tościki. Mała dama gdzieś przy drugim kęsie patrzy to na tościka, to na mnie, to na tościka, to na mnie. Widać, że jej się tam już kołacze coś w głowie niebezpiecznego. W końcu wypala: - Ale ja nie chcę keczupu na toście - mówi już w połowie zjedzonego posta. Ja oczywiście prawdziwa ostoja spokoju, mistrz umysłowej jogi i kompromisów śniadaniowych wypalam: - To co mam ci teraz zrobić, zlizać ten keczup? - No - mówi z rozbrajającą powagą ZuZło Zaczynam nienawidzić tosty. Serio#rodzicielstwo