Uważam tę wykładnie za prawidłową - mówi serwisowi Prawo.pl adwokat Agnieszka Prętczyńska, prowadząca własną kancelarię. - W doktrynie przyjmuje się bowiem, że doprowadzenie do poddania się innej czynności seksualnej obejmuje wszystkie sytuacje doprowadzenia do znoszenia przez ofiarę zachowania sprawcy, zaś doprowadzenie do wykonania innej czynności seksualnej zakłada zmuszenie ofiary to określonej aktywności seksualnej, której przedmiotem może być ciało sprawcy albo też ciało samej ofiary. Doprowadzenie do wykonania innej czynności seksualnej może więc polegać np. na zmuszeniu kogoś do masturbacji. Nie ma zatem konieczności, by sprawca przebywał z pokrzywdzonym lub pokrzywdzoną w tym samym pomieszczeniu - wskazuje.

Podobnego zdania jest dr Paweł Czarnecki z Katedry Postępowania Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego - wskazuje, że kodeks karny niezwykle szeroko ujmuje inną czynność seksualną (art. 197 par. 2 KK), a sprawcę dopuszczający się zachowania innego niż wskazane jako obcowanie płciowe (art. 197 par. 1 KK), lecz związanego z szeroko rozumianym życiem płciowym człowieka i popełnianego najczęściej choć nie wyłącznie z motywacji jaką jest chęć zaspokojenia seksualnego, zatem wykładnia znamion art. 197 par. 2 KK zastosowana przez sądy, zwłaszcza z uwagi na konieczność skutecznej ochrony małoletnich, jest wykładnią celowościową - odważną ale jak najbardziej prawidłową. I za to należy pochwalić sąd zarówno ten pierwszej instancji jak też sąd odwoławczy