Piszecie, że #damskiprzegryw nie istnieje i strasznie mnie to dołuje. Ja jestem 100% przegrana, przez bycie okrutnie brzydką i wyśmiewaną przez całą szkołę. Jestem niska, drobna i mam okropną twarz i cofniętą szczękę, w liceum wyglądałam jak dziesięciolatka. W szkole totalnie nie miałam życia, byłam wyśmiewana przez chłopaków, ignorowana i wyszydzana przez dziewczyny, zawsze siedziałam sama w ławce (oczywiście w pierwszej, mam 140 cm wzrostu i pingle jak stępień). W domu piekło, niby normalne mieszkanie w wielkiej płycie, ale strasznie zapuszczone, do tego rodzice alkoholicy robiący aferę o dosłownie wszystko, nawet o wzięcie ciepłego prysznica. Ze strachu myłam się raz w tygodniu, co przysporzyło mi popularności w szkole, jako "ta śmierdząca". Nawet w autobusie ludzie starali się nie przebywać blisko mnie. Byłam tak zastraszona i zahukana, że gdy nauczycielka kierowała do mnie pytanie, to musiałam kilka razy powtarzać, bo nie słyszała, tak cicho mówiłam. Wyprowadziłam się na studia i zobaczyłam, że da się żyć normalnie, ale już nie nadgonię straconych lat, koleżanek nie mam a chłopcy wciąż na mnie patrzą co najwyżej z pogardą, a najczęściej to unikają patrzenia w ogóle, nawet jeśli są zmuszeni akurat ze mną rozmawiać. Przez wszystkich ludzi nie jestem uznawana nie tylko za kobietę, ale w ogóle za człowieka. Damski przegryw istnieje i jestem jego uosobieniem.